Combat Games Peking 2010
Wat was het geweldig om deel te mogen uitmaken van de nederlandse afvaardiging van de Combat Games in Peking.
Een geheel verzorgde reis van 7 dagen waarin we als koningen behandeld werden. De aankomst was meteen al indrukwekkend met iedere 15 meter de banners van de Combat Games langs de hele route van het vliegveld naar het hotel over zo'n 50 km! In het Friendship Hotel wachtte ons een horde "vrijwilligers" en ontmoetten we de eerste andere aikidoka's. Er waren aikidoka's uit 24 landen (uit alle continenten) vertegenwoordigd, allemaal onder de 40, die we gedurende deze week beter hebben mogen leren kennen.
De openingsceremonie van de Combat Games was zonder twijfel één van de hoogtepunten. 
Nadat de autoriteiten van Peking de hele stad hadden afgezet (!), hadden de bussen met de ca. 1000 athleten vrij baan om naar "de waaier" gereden te worden. Dit is een sporthal in het Olympisch dorp vlak naast "het vogelnest". Daar liep de gehele nederlandse delegatie mee in de optocht onder luid gejuich van ca. 15.000 Chinezen. Wat volgde was een spetterend show zoals alleen de Chinezen dat kunnen bedenken. De avond werd afgesloten met een zingende Jackie Chan, de ambassadeur van het Wushu.
Toen kon er eindelijk geaikidood worden. Tijdens trainingsessies bedachten we samen met Wilko wat we zouden gaan doen en hoe we de rollen zouden verdelen. Later kreeg ik persoonlijk advies van Christian Tissier, natuurlijk dé meester op het gebied van demonstraties geven, over hoe je technieken kunt uitvoeren om het interessant te maken voor publiek. Een werkelijk fantastische ervaring waarbij ik helemaal los ging, getuige de bloedneus van Rene.
Vier optredens hebben wij gehad. De eerste sessie bestond uit het laten zien van iriminage vanuit verschillende aanvallen. Wij waren direct na Japan 
en hebben ons netjes gehouden aan de basistechnieken. Het publiek op deze vroege maandagochtend bestond voornamelijk uit opgetrommelde bejaarden die op commando moesten klappen. 's Middags mocht ik een stukje suwariwaza en hanmihandachi laten zien. Later volgden de zogenaamde freestyle onderdelen, wat inhieldt dat iedereen mocht doen waar hij zin in had.
De leukste ontmoetingen vonden echter plaats in de oefenzaal. Daar konden we ons opwarmen, elkaar uitnodigen om een potje te aikido'en en de verrichtingen in de zaal volgen middels televisieschermen. Daar heb ik weer ervaren dat je door samen een paar technieken te doen, door elkaar te voelen middels aikido, meteen een connectie kan maken dat je het gevoel geeft elkaar al jaren te kennen. Zo hebben we in een kort tijdsbestek vrienden gemaakt over de hele wereld, een contact dat nu voortgezet wordt middels facebook en andere sociale media.